Kiedy ludzie mówią o małostkowości Donalda Trumpa, zwykle mają na myśli jego tendencję do brania rzeczy bardzo osobiście — a następnie reagowania w sposób, który wydaje się nieproporcjonalny lub publiczny.

Kilka wzorców się wyróżnia:

Osobiste urazy, długa pamięć. Trump słynie z tego, że nie odpuszcza zniewag. Krytyczny komentarz, niepochlebny nagłówek lub postrzegana zdrada mogą wywołać wieloletnie konflikty. Często wraca do starych sporów, które większość polityków zignorowałaby lub po cichu pozostawiła za sobą.

Publiczny odwet. Zamiast rozwiązywać spory prywatnie, ma tendencję do wyciągania ich na światło dzienne — w mediach społecznościowych, na wiecach lub w wywiadach. Przezwiska, kpiny i powtarzające się publiczne ataki są dużą częścią tego zachowania, co wielu postrzega jako małostkowe, a nie strategiczne.

Fiksacja na statusie i uznaniu. Reaguje silnie na wszystko, co podważa jego wizerunek jako „zwycięzcy”: liczebność tłumów, marginesy wyborcze, wskaźniki poparcia, nawet okładki magazynów. Korygowanie lub kwestionowanie tych rzeczy może mieć dla niego większe znaczenie niż dla większości przywódców. Fiksacja na punkcie Pokojowej Nagrody Nobla sprawia, że wygląda jak klaun.

Cienka skóra połączona z brawurą. To właśnie kontrast napędza to postrzeganie. Projektuje twardość i dominację, ale często ostro reaguje na krytykę, szczególnie ze strony ludzi, których uważa za mających niższy status (reporterów, byłych współpracowników, pomniejszych urzędników).